Fernandina: het meest ongerepte vulkanische eiland van de Galápagos

Kort antwoord

Fernandina is het jongste eiland van de Galápagos, ongeveer 300.000 tot 700.000 jaar oud, het meest vulkanisch actief en het enige grote eiland ter wereld zonder gevestigde invasieve soorten. De vulkaan La Cumbre barst elke vier tot vijf jaar uit, voor het laatst in maart 2024, en ligt precies boven de Galápagos-hotspot die het hele archipel heeft gevormd. De enige bezoekerslocatie, Punta Espinoza, herbergt de grootste kolonie zeeleguanen van de Galápagos, de belangrijkste nestplaats van de vliegloze aalscholver, Galápagos-pinguïns, zeeleeuwen en lavavormaties die zo vers zijn dat ze nergens anders op een bezoekerslocatie te vinden zijn. Fernandina is alleen bereikbaar via westelijke rondvaartroutes. Dagtochten zijn niet mogelijk.

Snelle feiten: Fernandina

Gegevens geverifieerd op 7 augustus 2026 tegenover Galapagos Conservancy, Galapagos National Park, NASA Earth Observatory en USGS Volcano Hazards Program.

Waarom Fernandina het meest ongerepte eiland van de Galápagos is

Fernandina heeft nooit een succesvol gevestigde invasieve soort gehad. Dit klinkt als een statistiek, maar beschrijft eigenlijk hoe het eiland eruitziet en aanvoelt: geen ratten, geen katten, geen geiten, geen geïntroduceerde planten die de inheemse vegetatie verdringen en geen geïntroduceerde zoogdieren die het gedrag van de wildlife beïnvloeden. Het resultaat is een eiland waar de inheemse rijstrat, die op elk ander Galápagos-eiland is verdreven door zwarte ratten, nog steeds gedijt. Waar de populatie landleguanen elk jaar afdaalt in de caldera van een actieve vulkaan om te nestelen, gedrag dat door duizenden jaren predatiedruk niet is veranderd. Waar zeeleguanen zich ophopen op lava in de dichtste concentraties die in hun hele verspreidingsgebied voorkomen, zonder dat roofdieren hun gedrag beïnvloeden.

De vulkanische activiteit die Fernandina geologisch zo indrukwekkend maakt, zorgt ook voor de ecologische integriteit. De vulkaan La Cumbre barst elke 4 tot 5 jaar uit, voor het laatst in 2024, en creëert omstandigheden die te extreem zijn voor geïntroduceerde soorten, terwijl het inheemse leven dat nergens anders voorkomt, wordt gekoesterd. Verse lavastromen bedekken na elke uitbarsting delen van het eiland, zetten de ecologische klok in de getroffen zones terug en voorkomen dat eventuele geïntroduceerde soorten die aankomen, voet aan de grond krijgen voordat de volgende uitbarsting die voet weer wegneemt. Het eiland blijft door hetzelfde geologische proces dat het heeft gevormd in een staat van eeuwige ecologische jeugd.

De uitbarsting van maart 2024 is de meest recente demonstratie van deze dynamiek. Na 35 dagen ononderbroken activiteit bereikten de lavastromen uiteindelijk de oceaan en legden een afstand van meer dan 6 miles af. De uitbarsting beschadigde inheemse vegetatie en de leefomgeving van landleguanen langs het pad van de stroom, en het zeeleven waar de lava de zee in stroomde, werd in het directe gebied beïnvloed. Maar het bredere ecosysteem van Punta Espinoza en de kust van het Bolivarkanaal bleef onveranderd, en tegen de tijd dat de meeste reizigers dit lezen, was het ecologische herstel dat direct na elke uitbarsting begint, alweer op gang. De wildlife van Fernandina vlucht niet voor lava. Er zijn zeeleguanen waargenomen die naar, niet van de lavastromen toe migreerden, waarschijnlijk om de warmte te gebruiken om hun koudbloedige lichaam op te warmen.

Fernandina ligt precies boven de Galápagos-mantelpluim, de vulkanische hotspot die het hele archipel heeft gevormd. Zijn positie boven de hotspot is de reden dat het vaker uitbarst dan enig ander Galápagos-eiland en waarom het het jongste is: het wordt al een paar honderdduizend jaar gevormd en hervormd, terwijl eilanden als Española in het zuidoosten al 4 miljoen jaar aan erosie onderhevig zijn. Een bezoek aan Fernandina is een bezoek aan de productievloer van de Galápagos. Alles wat je op oudere eilanden ziet, is hier begonnen.

Punta Espinoza: de meest wildlife-rijke landing van het archipel

Punta Espinoza is de enige bezoekerslocatie op Fernandina, een smalle landtong aan de noordoostkant van het eiland waar een droge landing je direct brengt in de grootste kolonie zeeleguanen van de Galápagos, de belangrijkste nestplaats van de niet-vliegende aalscholver en een lavalandschap met zowel brokkelige aa-lava als gladde, koordachtige pahoehoe-lava die in één blikveld te zien zijn. Het pad kent twee opties: een kortere wandeling langs de kust die de belangrijkste wildlifeconcentraties bestrijkt, en een langere tocht landinwaarts naar de rand van de meest recente grote lavastroom. De meeste cruisegroepen doen beide tijdens een excursie van 2 uur. De wildlifedichtheid op deze enkele landing wordt door natuurkundige gidsen van alle operators beoordeeld als de hoogste van alle bezoekerslocaties in de archipel.

De landing zelf is meteen een opvallend moment. De aanlegsteiger of landingsrots wordt bewoond door zeeleguanen die je om moet lopen, niet op afstand kunt vermijden. Binnen de eerste 50 meter van het pad verandert de dichtheid van de leguanen van hoog naar overweldigend: honderden dieren in alle richtingen, hun donkere lichamen die warmte absorberen van de zwarte lava, af en toe een individu dat uit het water terugkeert naar de groep met de kenmerkende zoutspray-niezing om de zeeklieren te ontlasten. De platte, pikzwarte lava van Punta Espinoza is een opvallend kenmerk van het kaal en dorre landschap. Het is ook de thuisbasis van de grootste kolonie van de endemische zeeleguanen.

De twee lavasoorten bij Punta Espinoza zijn schoolboekgeologie die zichtbaar is. Pahoehoe-lava, gevormd wanneer lava langzaam stroomt en afkoelt met een glad, koordachtig oppervlak, vormt de plateaus bij de kustlijn waar de leguanen samenkomen en de aalscholvers nestelen. Aa-lava, gevormd wanneer lava sneller stroomt en het oppervlak breekt in ruwe, hoekige brokken, bedekt de binnenlandse delen van het pad en vormt het harde terrein dat de langere wandeling het gevoel geeft alsof je over een veld met gebroken glas loopt in goede schoenen. Beide soorten zijn binnen enkele honderden meters van elkaar te vinden bij Punta Espinoza, en het visuele contrast tussen de gladde platformlava en het scherpe lavaveld maakt de geologische vorming van het eiland begrijpelijk zonder technische kennis.

De niet-vliegende aalscholver nestelt aan de rand van de mangroves, waar de lava het water ontmoet. Een typische waarneming omvat verschillende individuen die rusten op lavarotsen naast het water, hun rudimentaire vleugels uitgespreid in de kenmerkende drooghouding. De vleugels zijn te klein om door verdamping te drogen zoals bij een vliegende aalscholver, maar het gedrag blijft bestaan uit de voorouderlijke gewoonte om vleugels te drogen. Het zien van een aalscholver die vleugels vasthoudt die geen lift kunnen genereren, in dezelfde houding als zijn vliegende verwanten die vleugels drogen die dat wel kunnen, is een van de meest directe visuele demonstraties van evolutionaire afstamming die je in de Galápagos kunt tegenkomen. Vul dit korte formulier in en we kunnen bevestigen welke westelijke routes Fernandina omvatten met genoeg tijd om beide padopties bij Punta Espinoza te doen.

De niet-vliegende aalscholver: Fernandina’s kenmerkende endemische soort

De niet-vliegende aalscholver is de enige aalscholversoort van de ongeveer 40 wereldwijde soorten die niet kan vliegen. Het is ook de zwaarste aalscholver ter wereld, zwaarder dan zijn vleugelspanwijdte doet vermoeden, omdat de vliegspieren die normaal een groot deel van het lichaamsgewicht van een vliegende vogel uitmaken, deels zijn omgezet in been- en zwemspieren. Er zijn wereldwijd ongeveer 1.000 tot 1.200 broedparen, allemaal aan de westkusten van Fernandina en Isabela. Punta Espinoza is waar de populatie van Fernandina nestelt en waar de meeste landgebaseerde ontmoetingen met deze soort plaatsvinden.

De evolutionaire logica achter de niet-vliegende aalscholver is eenvoudig, maar desalniettemin opvallend. Op een eiland zonder landroofdieren die volwassen vogels kunnen eten, woog de energetische kosten van het in stand houden van grote, vliegkrachtige vleugels niet op tegen het voordeel om voor dreigingen te kunnen vluchten die niet bestonden. Individuen met iets kleinere vleugels hadden geen nadeel door predatie, en als kleinere vleugels beter geschikt waren voor duiken, waren die individuen beter gevoed en reproductief succesvoller. Natuurlijke selectie leidde ertoe dat de soort geen functionele vleugels meer had, omdat er nauwelijks landroofdieren waren, en individuen die beter waren in zwemmen, hun genen succesvoller doorgaf.

De huidige vleugelgrootte laat zien hoe ver dit proces is gevorderd. Ze hebben gedegenereerde vleugels die een derde van de grootte hebben van de vleugelspanwijdte die nodig zou zijn om te kunnen vliegen. Om weer functioneel te kunnen vliegen, zou de soort vleugels nodig hebben die ongeveer drie keer zo groot zijn als nu, wat zou betekenen dat evolutionaire druk die al generaties lang werkt, omgekeerd zou moeten worden. De vleugels die de aalscholver nu heeft, zijn geen overgangsstructuren op weg naar iets anders. Het is het stabiele eindpunt van een evolutionair traject dat zijn huidige staat heeft bereikt omdat het werkte.

Het vleugeldrogen is het detail van de ontmoeting dat de meeste reizigers het meest bijblijft. Vliegende aalscholvers spreiden hun vleugels na het duiken omdat hun veren niet volledig waterdicht zijn en tussen de duiken door moeten drogen. De niet-vliegende aalscholver heeft dit gedrag behouden, ook al kunnen de vleugels geen lift genereren. Bij Punta Espinoza staan aalscholvers op lavarotsen naast het water hun kleine vleugels uit te spreiden en onder een hoek naar de zon te richten, precies in dezelfde houding als hun vliegende verwanten, wat een visuele tegenstrijdigheid creëert: een vleugeldroogshow uitgevoerd door vleugels die de vogel nergens naartoe zullen dragen. Je gids kan dit in twee minuten uitleggen. Die uitleg is het verschil tussen een zeevogel zien en begrijpen wat hij vertegenwoordigt.

Zeeleguanen, pinguïns en de Bolivarkanaal

De Bolívar-kanaal tussen Fernandina en Isabela is een van de meest productieve zeegebieden in de oostelijke Stille Oceaan. De Cromwellstroom komt hier krachtig omhoog in dit smalle kanaal en brengt koud, voedselrijk water naar boven dat de voedselketen voedt die zowel de zeeleguanen als de pinguïns op deze westelijke eilanden in stand houdt. De populatie zeeleguanen op Fernandina, geschat op maximaal 120.000 individuen, is de grootste van de Galápagos. Galápagos-pinguïns jagen in de wateren van het Bolívar-kanaal bij Punta Espinoza. Het snorkelen bij Punta Espinoza en het nabijgelegen Mangle Point biedt koude-waterontmoetingen met zeeleguanen die onder water eten, pinguïns in volle vaart, zeeschildpadden en de rifvisgemeenschappen die zich hier concentreren door de opwelling van het kanaal.

De zeeleguanen bij Punta Espinoza zijn het perfecte voorbeeld van ecologische dichtheid zonder roofdieren die van buitenaf zijn geïntroduceerd. De leguanen hoeven niet alert te zijn op bedreigingen vanaf het land, want die zijn er niet. Ze lopen niet weg voor bezoekers op het pad. Ze zoeken ook geen afstand van elkaar bij het zoeken naar een rustplek: de hopen van 20 of 30 leguanen die één warme lavaplaats delen, zijn geen gedoogd gedrag onder druk, maar de natuurlijke rustgedraging van een dier dat nooit de noodzaak heeft gehad om individuele verdedigingsruimte te handhaven ten opzichte van soortgenoten.

De pinguïns bij Punta Espinoza zijn Galápagos-pinguïns, de meest noordelijk levende pinguïnsoort ter wereld en een van de kleinste. Ze zijn hier aanwezig omdat de Cromwellstroom water aanvoert dat koud genoeg is om hun overleving aan de evenaar mogelijk te maken. Het beeld van een Galápagos-pinguïn die op een zwarte lavakei bij Punta Espinoza staat, met aan weerszijden zeeleguanen en het Bolívar-kanaal op de achtergrond, is zo’n afbeelding die geen bijschrift nodig heeft voor iedereen die weet wat hij ziet: een zeevogel uit gematigde streken en een tropische reptiel die dezelfde rots aan de evenaar delen omdat een oceaanstroom beide hier leefbaar maakt.

Het snorkelen bij Punta Espinoza in het koude water van het Bolívar-kanaal voegt de onderwaterervaring toe aan wat de panga en het wandelpad al op het land bieden. Zeeleguanen dalen af van de lavakeien om algen te eten op 3 tot 5 meter diepte, waarbij ze hun klauwen gebruiken om zich vast te klampen tegen de stroming. Vliegloze aalscholvers duiken naast snorkelaars en gebruiken hun pootkracht in plaats van vleugelkracht om vissen na te jagen. Pinguïns schieten in volle vaart voorbij. Zeeschildpadden zwemmen op middelbare diepte. Het koude water vereist een goede duikpak: door de opwelling van de Cromwellstroom ligt de watertemperatuur bij Punta Espinoza het hele jaar tussen de 16 en 20 graden Celsius. Zonder voldoende isolatie wordt de ervaring gedomineerd door de kou in plaats van door de wildlife. Stuur ons hier een bericht en we kunnen bevestigen welke westelijke routes een snorkelstop bij Punta Espinoza bevatten.

Op zoek naar de Galápagos-landingsplekken waar marine leguanen het meest geconcentreerd en actief zijn? Hier vind je de beste plekken voor marine leguanen tijdens een Galápagos-cruise, zodat je je landingsplannen kunt afstemmen op de juiste eilanden.

Wat het vulkanische landschap je vertelt

Het lavaveld bij Punta Espinoza is geen decoratie. Het is het actieve geologische archief van een eiland dat nog steeds wordt gevormd, en als je het met hulp van een gids leest, onthult het de geschiedenis van het eiland in fysieke vorm: welke lavastromen ouder zijn (donkerder, verweerd, met pioniersoorten zoals de lavacactus), welke recent zijn (felzwart, zonder vegetatie, steriel oppervlak) en waar de lavastroom van de uitbarsting in 2024 de zee heeft bereikt. De lavacactus, Brachycereus nesioticus, is een van de eerste planten die zich vestigen op nieuwe lava en is in zichtbare groepen te vinden bij Punta Espinoza, waardoor hij een levende marker is van de geologische tijdlijn die het eiland aan het schrijven is.

De lavacactus is een van de meest opvallende planten in de Galápagos, juist door de plek waar hij groeit. Hij vestigt zich op kale, pas afgekoelde lava waar nog niets anders kan overleven, en slaat wortel in de microscopische scheurtjes van het rotsoppervlak. Vervolgens groeit hij langzaam omhoog in gele puntige kolommen. De gele punten zijn de groeizones; de lagere delen zijn grijsbruin en ouder. In de ecologische opvolging die op den duur kaal lava omtovert tot een functionerend ecosysteem over eeuwen, is de lavacactus het eerste hoofdstuk: hij bereidt het substraat voor op de organismen die volgen als er zich bodem begint te vormen uit de afgestorven voorgangers.

De mangroves aan de rand van het schiereiland waar de aalscholvers nestelen, vormen het andere uiterste van het opvolgingsverhaal: gevestigde vegetatiegemeenschappen in beschutte kustzakken waar voldoende sediment is opgestapeld over voldoende tijd om wortelstelsels te verankeren. Zwarte, witte en rode mangroves komen voor bij Punta Espinoza, een mangrovegemeenschap met drie soorten die opvallend divers is voor zo’n jong eiland. Ze overleven in de beschutte baaien tussen de lavastromen omdat het kalmere water in die beschutte plekken sedimentafzetting mogelijk maakt, zelfs als de omringende kustlijn periodiek wordt hernieuwd door uitbarstingen.

De instorting van de caldera in 1968 is een andere geologische kenmerk die vanaf het eiland zichtbaar is. In dat jaar zakte de bodem van La Cumbre’s caldera ongeveer 350 meter in tijdens een catastrofale structurele gebeurtenis. De huidige caldera heeft niet dezelfde vorm als voor 1968. Periodieke monitoring heeft sindsdien laten zien dat de calderabodem stijgt en daalt in reactie op de activiteit in de magmakamer, waarbij een klein meer verschijnt en verdwijnt op de calderabodem, afhankelijk van de timing van uitbarstingen. De volledige caldera is niet toegankelijk voor bezoekers, maar de omvang van de vulkanische activiteit van het eiland wordt pas echt voelbaar als je hoort dat de bodem van de berg onder je voeten in recent geheugen met 350 meter is gezakt.

Wat reizigers vaak missen over Fernandina

De meest gemaakte fout is Punta Espinoza te zien als een wildlife-checklistlocatie in plaats van een geologische plek mét wildlife. De tweede fout is niet om de langere inlandse route naar de rand van de lavastroom te vragen, waar het meest indrukwekkende geologische landschap te zien is. De derde fout is niet te begrijpen wat het ontbreken van invasieve soorten betekent voor het gedrag van de leguanen: ze zijn niet alleen talrijk, maar gedragen zich ook anders dan leguanen op eilanden met roofdieren, en dat is met de juiste uitleg van een gids goed waarneembaar.

Alleen de korte kustroute lopen. De korte kustlus bij Punta Espinoza dekt de belangrijkste wildlifeconcentraties: de leguanenstapels, de nesten van de aalscholvers, de rotsen van de pinguïns, de mangroves. Deze route duurt ongeveer 45 minuten als je rustig kijkt en is wat de meeste reizigers doen. De langere inlandse route voegt 45 tot 60 minuten toe en leidt naar de rand van de meest recente grote lavastroom, waar de overgang van begroeid terrein naar absolute kaalheid in één stap over de aa-lava zichtbaar is. Het verschil tussen de twee ervaringen is het verschil tussen wildlife zien op een vulkanisch eiland en begrijpen wat een vulkanisch eiland eigenlijk is. Beide zijn de moeite waard als de excursieplanning het toelaat.

Het gedrag van de leguanen niet lezen als ecologische informatie. De zeeleguanen bij Punta Espinoza stapelen zich op elkaar in groepen die op eilanden met roofdieren niet zouden ontstaan, omdat daar ruimte om te vluchten een overlevingsstrategie is. Ze lopen niet weg als de groep nadert. Ze niezen zout uit hun zeeklieren met volledige onverschilligheid voor toeschouwers op een meter afstand. Al dit gedrag is direct toe te schrijven aan het ontbreken van landroofdieren. Een gids die het gedrag van de leguanen vergeleken met dat van dezelfde soort op eilanden met ratten en katten uitlegt, verandert de waarneming van ‘veel leguanen’ in een leesbare ecologische tegenstelling.

Zonder geschikte koudewateruitrusting aankomen. Het snorkelen bij Punta Espinoza vindt plaats in het koude water van het Bolivarkanaal. De standaard duikpakken die op sommige cruiseschepen worden verstrekt, zijn 3mm shorty’s, die onvoldoende zijn voor langdurig snorkelen bij 16 tot 20 graden Celsius. Hetzelfde probleem doet zich voor bij Punta Vicente Roca op Isabela. Vraag je operator voorafgaand aan het westelijke deel van de route welke dikte duikpakken beschikbaar zijn en kies expliciet voor de zwaarste optie. Het verschil tussen een 3mm shorty en een 5mm full wetsuit bij de temperaturen in het Bolivarkanaal is het verschil tussen na 15 minuten koud de aftocht blazen of een volledige 45 minuten onder water met voedende zeeleguanen doorbrengen. Neem contact op en we adviseren welke operators 5mm duikpakken als standaarduitrusting aanbieden op westelijke routes.

Wat onze reizigers melden: ervaring bij Fernandina Punta Espinoza

Gebaseerd op feedback verzameld via mytrip2ecuador.com, ons YouTube-publiek en Olegs directe interviews met reizigers tijdens drie persoonlijke bezoeken aan de Galápagos:

Veelgestelde vragen

Waarom zijn er geen uitheemse soorten op Fernandina?

Twee factoren spelen hierin een rol. Ten eerste is Fernandina het meest afgelegen eiland van de westelijke Galápagos, zonder vaste menselijke nederzetting en zonder regelmatig veerverkeer of bevoorradingsschepen die per ongeluk soorten zouden kunnen introduceren. Ten tweede barst de La Cumbre-vulkaan gemiddeld elke vier tot vijf jaar uit en bedekt dan delen van het eiland met verse lava, waardoor eventuele uitheemse populaties die zich tussen de uitbarstingen hebben gevestigd, worden uitgeroeid. De combinatie van afzijdigheid en regelmatige geologische verstoring heeft Fernandina in een staat van biologische integriteit behouden die geen ander groot eiland in de Galápagos heeft weten te handhaven.

Heeft de uitbarsting van La Cumbre in 2024 de bezoekerslocatie bij Punta Espinoza beïnvloed?

De uitbarsting in maart 2024 ontstond aan de zuidoostflank van La Cumbre en de lavastroom bewoog zich over de zuidkant van het eiland, ver van Punta Espinoza aan de noordoosthoek. Punta Espinoza is niet direct geraakt door de lavastromen van 2024. Het Galápagos Nationaal Park heeft de uitbarsting gedurende de volledige 35 dagen gemonitord en Punta Espinoza bleef open als bezoekerslocatie. De beschadigde inheemse vegetatie bevond zich in het stroomgebied aan de zuidhelling, niet in het bezoekersgebied.

Hoe duikt de vliegloze aalscholver zonder vleugels?

De vliegloze aalscholver duikt vanaf het wateroppervlak in plaats van uit de lucht, waarbij hij zijn krachtige zwemvliezen en beenspieren gebruikt als primaire voortstuwing onder water. De kleine rudimentaire vleugels bieden nog steeds wat stuurhulp tijdens het duiken. Hun vleugels zijn zo gespecialiseerd voor het flapperen onder water dat ze meer op kleine vinnen lijken. De soort jaagt op palingen, vissen en inktvissen in ondiep kustwater, binnen ongeveer 100 meter van de nestlocatie. Hij trekt niet, omdat hij niet kan vliegen naar nieuwe voedselgebieden, en daarom is zijn volledige wereldwijde verspreidingsgebied beperkt tot de westkusten van Fernandina en Isabela, waar voedsel betrouwbaar wordt geconcentreerd door de opwelling van de Cromwellstroom.

Is Fernandina te bezoeken tijdens een dagtrip?

Nee. Fernandina is het meest westelijke eiland van de Galápagos en is alleen bereikbaar via een nachtelijke vaartocht vanaf de centrale eilanden. Er is geen bewoond eiland dicht genoeg bij Fernandina om een dagtrip operationeel haalbaar te maken. Het eiland staat op de route van westelijke lus-cruises van 7 dagen of langer die specifiek door het Bolívar-kanaal varen. Een cruise die wordt aangeprezen als een 'westelijke route' moet worden gecontroleerd op het dagelijkse schema om te bevestigen dat Fernandina daadwerkelijk als aanlegplaats is opgenomen en niet alleen als een vaarobservatie.

Vind de juiste westelijke route voor Fernandina

Fernandina is de Galápagos zoals die bestond voordat mensen ergens in de archipel arriveerden, en een bezoek vereist een specifieke westelijke lusroute die de meeste reizigers niet weten dat deze verschilt van de centrale of zuidelijke circuits. Wij weten welke huidige cruise-operators Punta Espinoza expliciet als aanlegplaats opnemen in hun westelijke routes, welke schepen geschikte koude-water duikpakken bieden voor het snorkelen in het Bolívar-kanaal en welke routes je voldoende tijd geven voor beide wandelopties bij Punta Espinoza. Een gratis gesprek met Cruises To Galapagos Islands kost niets en koppelt je prioriteiten aan de juiste route voordat je boekt. Vertel ons wat je wilt zien en wij vinden de westelijke route die dat biedt.

Geschreven door Oleg Galeev
Reiziger op Galápagos-cruises (3 reizen, 2 cruises) · Oprichter, Cruises To Galapagos Islands
Oleg heeft bijna elk beschikbaar Galápagos-cruiseschip persoonlijk bezocht en duizenden reizigers geïnterviewd om de meest eerstehands kennisbank over cruises op te bouwen. Hij runt ook de Ecuador-reisblog mytrip2ecuador.com en het YouTube-kanaal My Trip to Somewhere.
Cruises To Galapagos Islands heeft 4,9 sterren op Google en TripAdvisor.
Alle prijzen en regels in dit artikel zijn geverifieerd aan de hand van officiële bronnen van het Galápagos National Park en de Ecuadoraanse overheid op de publicatiedatum.